สบายใจดี

สวัสดีค่ะ

มีเรื่องสบายใจมาสาธยายค่ะ

คือ

เมื่อวานได้ไปร่วมงานบุญด้วยเสียงดนตรีมา

เป็นงานดนตรีที่นำรายได้ฯไปช่วยซื้ออุปกรณ์เพื่อผู้พิการทางสายตาค่ะ

งานก็อบอุ่นดีนะ ทีมงานใจบุญและน่ารัก

เราก็แอบไปช่วยๆ ดูๆ แลๆ

ด้วยความเป็นห่วงหลานๆของป้า ก็เล่นไปกัน 6 ชีวิต แต่มีลูกตาดีๆ แค่ 2 ข้าง ครึ่ง

คงจะดูแลกันไม่ค่อยสะดวกนัก พอป้าเสร็จจากงานประจำ ก็เลยแล่นเอาตาดีๆ ไปเพิ่มให้อีก 2 ข้าง

.

.

.

งานก็ผ่านพ้นไปด้วยดี (คิดว่านะ)

.

.

ขากลับ ก็ได้ทำอะไรดีๆ (ในความรู้สึกตัวเอง) โดยไม่ได้ตั้งใจ

.

คือ

.

เรียกแทกซี่กลับ แต่ด้วยเป็นเวลาใกล้ส่งรถ ก็เลยรออยู่หลายคัน

.

พอมีคันที่ยอมไป เป็นคุณลุงแก่แล้ว

ลุงทั่นว่า อ่านู๋ช่วยบอกทางด้วยนะ ลุงเพิ่งขับวันแรก

ป้าก็...อ่า..เอาไงดีหว่า..แต่ด้วยเส้นทางนี้เราคล่องตัวพอสมควร ก็เลย อ่ะ อ่ะ ก็ได้ ดีกว่าต้องยืนรอต่ออีก ง่วงแล้ว

.

ปรากฎว่า อืม ลุงเค้ารู้แต่เส้นทางหลัก ซึ่งตอนนั้นรถติดมาก เพราะเป็นช่วงคนออกเที่ยว

เราก็เลย ต้องคอยบอกทาง ตลอด

แต่

.

ปัญหา มันมีอยู่ว่า

.

ลุงมาบอกตอนหลังว่า ลุงฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง ไม่ค่อยได้ยิน

ประกอบกับเราบังเอิญได้ยินเสียง วี๊ดดดด ที่มันคุ้นๆหูอยู่ พอหันไปมองลุง ก็ อ่อ เครื่องช่วยฟัง เหมือนของป๊ะป๋าเยย

พอเจอแบบนี้..ใจที่ตอนแรกนึกหงุดหงิดเล็กๆ มันก็ค่อยๆจางลง

ขยับตัวเยื้องมาด้านหน้าใกล้ๆ ลุงแกอีกหน่อย มือยื่นผ่านเบาะหน้า จากที่นั่งด้านหลังไป เตรียม ระวัง!!! อิอิ

มันต้องมีภาษามือมาช่วยซะแล้ว

พอตั้งหลักได้ ก็พยามยามถามกับลุงว่าพูดในระดับไหน ที่ได้ยิน

โอเค ได้ละ ทีนี้ก็มีคุยกันบ้าง สลับกับการบอกเส้นทาง

ลุงแกว่า อายุ 65 แล้ว ไม่รู้จะทำอะไร ก็เลยจะลองมาขับแทกซี่ เพิ่งออกรถวันนี้วันแรก เมื่อตอน 6 โมงเย็น

อืม เราก็มานั่งนึก พ่อเรา ตอน 65 ตัดสินใจเลิกขับรถ เพราะ หลงๆ ลืมๆ ขับรถแล้วเลยซอยเข้าบ้านตัวเองบ่อยๆ ลุงแกก็คงไม่ต่างมากนัก

แต่ก็ยังพยายาม อืมๆ อืม

.

.

ทีแรกจะพาลุงเข้าซอยลัด ตลอดทางเพื่อเลี่ยงถนนใหญ่ ก็เลยเปลี่ยนใจ เดี๋ยวแกกลับไม่ถูก

ก็เลยพามาออกทางสายหลักดีกว่า ที่มันใกล้ๆ หน่อย แต่ว่าเจ้าซอยที่ป้าจะไปก็ช่างเลี้ยวลด และลึก พอสมควร

แถมด้วยลุงแกฟังตอนเราบอกให้เลี้ยวไม่ทัน ก็ต้องพาลัดเลาะ ต่อไป ให้แกยิ่ง งง งวย

พอถึงที่หมาย ก็ถามว่าลุงกลับออกถนนใหญ่ได้มั้ย

ลุงแกว่า ให้บอกทาง มันหลายเลี้ยว

.

.

ก็เลยตัดสินใจว่า ลุงรอเดี๋ยว เดี๋ยวขับนำออกไปถนนใหญ่ให้

แล้วค่อยแยกกันที่ถนนใหญ่

อืม...ท่าทางแกดีใจ (จริงๆ)

ก็เลยวิ่งไปเอารถออกที่ฝากจอดไว้ที่บ้านน้องชาย ขับนำแกออกมาส่งที่ถนนใหญ่

จากที่ตั้งใจว่าจะเข้าไปเยี่ยมน้องๆ ในบ้านที่เราเอารถมาฝากจอดไว้ เพราะไม่ได้เจอกันนานแล้ว

ก็เลยไม่ได้เข้าไปเลย เพราะต้องขับนำลุงออกมา

พอถึงปากซอย ก็เลย เอาวะ ไว้วันหน้าค่อยมาเยี่ยมน้องๆใหม่ วันนี้กลับบ้านเลยดีกว่า ไหนๆ ก็ออกถนนใหญ่มาแล้ว

อืม

พอถึงถนนใหญ่ เห็นรถลุงตามออกมาเรียบร้อย ป้าก็เลยเร่งห่างออกมาเลย เพราะถนนมันโล่ง

มองกระจกหลัง ก็ไม่เห็นไฟหน้ารถลุงละ แต่ก็ว่าลุงแกคงไปต่อได้แล้ว

เราก็รอจะยูเทิร์น ก็มีรถบีบแตรอยู่ข้างหลัง ก็หันไปมอง อ่าว ลุงนั่นเองอุตส่าห์ขับตามมาบีบแตร ให้ แล้วก็เลยผ่านไป

ก็คงตามมาบีบแตรขอบคุณละนะ (คงไม่ใช่บีบแตรด่าอย่างที่เราเคยๆกันกระมังเนอะ)

.

อืม

.ยิ้ม ค่ะ

.

ยิ้ม

สบายใจดีจัง

.

การได้ทำอะไรที่มันรู้สึกดี นี่สร้างรอยยิ้มดีเนอะ

.

นับว่าเป็นวันหนึ่งที่สร้างความรู้สึกสบายใจดี

เริ่มจากการได้ไปร่วมงานน้ำใจดีๆ

ได้ดูแล แบ่งปัน ห่วงใยกัน กับบรรดาลูกหลาน

แล้วยังแถมด้วยการสร้างความรู้สึกดีๆ ได้จากใครก็ไม่รู้ที่เราไม่รู้จัก

.

หากเมื่อแรกเราหงุดหงิด และไม่ยอมรับรู้เหตุผลแห่งความไม่รู้ของลุงเค้า

เราก็คงให้จอดและเรียกคันใหม่ ที่มันจะสะดวกสบายกว่านี้

แต่ผลท้ายของมัน คงไม่ได้สร้างความรู้สึกดีๆ แบบนี้กับทั้งตัวเราเอง และกับคนบนโลกอีกคนที่เราไม่รู้จัก

อย่างที่เกิดขึ้น

เนอะ

.

.

แบ่งปัน สร้างรอยยิ้ม นะคะ หลานๆ.

.

.