กด play เพื่อฟังเพลงค่ะ

มืด 8 ด้าน?

ตอนนี้ที่บ้านกำลังอาการหนัก

อาการของคนเคยมีเงินใช้คล่องมือ แล้วต้องมีอันชะงัก

เงินทองใช้สอยไม่เต็มมือเหมือนเมื่อก่อน

ผล ก็คือ ความเครียดรุมเร้าทุกๆ คนในบ้าน

...

..

..ป้า ก็ เครียด..

ตอนนี้ความสนใจพุ่งตรงมาที่ป้าเป็นหลัก

เพราะป้าเป็นคนเดียวที่ไม่มีรายได้ประจำ

รายรับของป้ามันเป็นงวด เป็นงาน มาครั้งนึงเป็นก้อน แต่ถ้าไม่มีงาน คือไม่มีรายได้

เมื่อก่อนไม่ลำบาก ก็ไม่มีใครแย้ง เพราะรับครั้งนึงก็เป็นกอบเป็นกำ พอประมาณ

แต่มาสถานการณ์แบบนี้ ทุกคนก็หวังอยากจะให้มีรายได้ประจำ เพราะเท่ากับมีเงินจุนเจือครอบครัวทุกเดือน

ไม่ต้องมานั่งกังวล

แต่

อายุมาถึงปูนนี้แล้ว

จะให้หันกลับไปทำงานประจำ จะไหวมั้ย?

มันทำมาจนชิน จะต้องเข้างานตอกบัตร จะทำได้หรือเปล่า?

ไม่แน่ใจเลย

....

....

แต่ก็ห่วงทางบ้าน

....

...

อึดอัด ขัดใจ ตรองไม่ตก จริงๆ

...

...

...

เมื่อ 2 วันก่อน ซื้อซีดีอัลบั้มนี้มาจากที่ศูนย์ฝึกอาชีพคนตาบอดธนบุรี

เค้าขายให้ในราคาส่ง ไม่เอากำไร

ใจดีเนอะ

...

ก็เอามาเปิดฟังในรถ ขณะกำลังจะไปทำงาน

ฝนก็ตกซ๊า รถ โ ค ต ร ติด

คุณขา น้ำตาคน น้ำตาฟ้า หลั่งไหลคล้ายจะแข่งกัน

.

เพลงนี้

.

.

ฟังซิ

.

น่าร้องไห้มั้ย?

.

ทำนอง?

คงไม่ใช่

.

เนื้อหา?

นี่แหละที่มาของน้ำที่ผ่านดวงตา

ที่มา คือ มันก็ไม่ใช่แค่ปัญหาที่กล่าวมาข้างต้นเพียงอย่างเดียว

ข้อความข้างต้นก็เป็นเหตุหนึ่ง เหตุต่อมาคือ ป้านึกถึงพวกเค้าที่ร้องเพลงนี้

คนที่รับรู้เบื้องแรกว่าตัวเองต้องมืดจริงๆ แล้วนะ

แล้วต้องลุกขึ้นสู้ เมื่อแรก ใจเค้าเป็นเยี่ยงไร ?

ต้องต่อสู้กับตัวเองมาขนาดไหนกันนะ?

อึดอัด ทดท้อ มาขนาดไหน ถึงได้ผ่านพ้นมาได้

.......

แล้วก็นึกถึงภาพที่ป้าแอบเก็บมาระหว่างทาง ที่นั่งรถตู้มากับพวกเค้าเหล่านี้

แอบชื่นชม ภาพสวยของเมืองกรุงที่ผ่านสายตา

เก็บถาพมาไว้ดู

แล้วพวกเค้าหล่ะ

พิการทางสายตาตั้งแต่กำเนิด

เห็นได้เพียงเลือนลาง

อุบัติเหตุทำให้เสียการมองเห็น

เห็นเลือนลางอีกหนึ่งคน

พวกเค้าเก็บรายละเอียดไว้ชื่นชมเยี่ยงเราก็ไม่ได้

ภาพที่ถ่ายไว้ ให้เค้าดูก็คงไม่เข้าถึง

พูดบรรยายให้ฟัง คงไม่ชัดเจนเช่นใช้ดวงตาสัมผัส

โอย

สารพัดสารพัน

ที่มันพั่งพรูออกจากหัวสมองขณะฟังเพลงนี้

น้ำตาจึงหลั่งได้ไม่หยุดหย่อน

ร้องไห้ให้กับอะไรหลายๆอย่าง

ให้กับ"ความมั่นใจอันไม่ได้เรื่อง"ของตัวเอง

ให้กับความไม่ยุติธรรมของธรรมชาติ

ความไม่เท่าเทียมของสังคม

ให้กับปรัชญาที่ต้องทำใจยอมรับ เมื่อมีขึ้น ย่อมมีลง

รวมทั้งร้องไห้เพราะรู้สึกดีใจกับลูกหลานที่ผลของความมานะสำเร็จเป็นรูปเป็นร่าง

(แม้ไม่ได้ร่วมงานแต่ครั้งแรกเริ่ม แต่ก็มาพบเจอ ทันได้รับรู้ความตั้งใจ ความมานะ ความพยายาม รวมทั้งได้สัมผัส-เรียนรู้วิธีการช่วยเหลือเพื่อใช้ชีวิตประจำวันร่วมกัน ยิ่งทำให้ความรู้สึกประทับใจ และปลื้มใจเมื่อได้เห็นผลงานได้ออกมาเป็นรูปร่าง)

และ ให้กับอีกหลายๆอย่าง

และสุดท้าย ขอร้องไห้ ต้อนรับความเข้มแข็งของตัวเองที่กำลังจะ "เชิญ" มันกลับมา (อย่างฝืนๆ)

..............................ฝืนใจสู้ตอนแก่ๆ อีกสักที.................................

ขอบคุณลูกหลานที่อยู่เป็นกำลังใจ

ขอบคุณสมาชิกวงอัยออนเนี่ยนทุกคน

ที่ต่อสู้จนเป็นเหมือนภาพตัวอย่างให้ป้ารู้สึกว่าตัวเองต้องไม่ท้อ ท้อไม่ได้

ขอบคุณนะ ไอ้หัวหอมของป้า

และขอบคุณลูกหลานชาวบ้านห้องซ้อม ที่สร้างควมอบอุ่นทุกครั้ง เมื่อป้ารู้สึกเหน็บหนาว

ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ