เป็นกำลังใจให้กันและกัน

.

.

มาแล้วค่ะ ดองไว้นานมากมายเลยเชียว

กับเรื่องที่ค้างไว้ ว่าจะมาเล่าถึง

งานค่ายแต่งเพลงสำหรับน้องๆผู้พิการค่ะ

.

.

ก็ เหมือนเดิมล่ะค่ะ ทุกครั้งที่ป้าทำหน้าที่ดวงตา เดินนำหน้าต่างไม้ขาว

ให้พวกหนุ่มๆวง ionion เวลาที่ไปร่วมงานกับผู้พิการด้วยกัน

ทุกครั้งนั้น มักจะทำให้เรารับรู้เสมอว่า

คนในสังคมที่จิตใจงามๆ นั้นมีอยู่เสมอ และจำนวนก็คงจะไม่น้อยทีเดียว

เพียงแต่พวกเค้ายังไม่สบโอกาสที่จะได้เข้ามาสัมผัส เข้ามาช่วยเหลือ เท่านั้นเอง

เมื่อมีโอกาส หลายๆ คนเลยที่เต็มใจยื่นมือเข้าช่วย

อย่างครั้งนี้ก็เช่นกัน

เริ่มจากเจ้าน้องชายหุ้นส่วนห้องซ้อมดนตรีของป้า

ซึ่งตั้งแต่ป้าเข้ามาดูแลวง ก็ได้เค้านี่แหละรวมไปถึงเพื่อนๆนักดนตรีของเค้า

ที่คอยช่วยเหลือเรื่องของข้อมูลบ้าง ช่วยซ่อม ช่วยหาซื้ออุปกรณ์ต่างๆให้กับที่วง

แต่คราวนี้พิเศษขึ้นอีกหน่อย ขยายวงกว้างจากการช่วยเหลือวง ionion

เป็นขอยื่นมือเข้าช่วยกิจกรรมด้านดนตรีสำหรับคนพิการด้วย

ซึ่ง เค้าฝากป้าไปแจ้งทางทีมงานค่ายแต่งเพลงฯ ว่า

"หากน้องๆ ฯ ต้องการให้ช่วยเหลือในเรื่องของกระบวนการบันทึกเสียงต่างๆ ใ

ห้ติดต่อได้ตลอดเวลา" พร้อมแจ้งชื่อ เบอร์โทร. ไว้ให้กับทีมงาน

- ซาวน์เอนจิเนีย วงเพลย์กราวน์

- โปรดิวเซอร์ วง SickLaB

- อาจารย์สอนวิชาหลักการบันทึกเสียง ภาควิชาดนตรีสากลฯ

- และเป็นผู้ที่นำป้าเดินเท้าก้าวเข้ามาสานฝันต่างๆ ของน้องชายที่เสียไป ได้สำเร็จ

.

หนุ่มคนนี้ล่ะค่ะ ที่เปิดฉากยื่นน้ำใจสำหรับงานนี้

ให้ป้านำข้อความด้านบนไปบอกต่อกับทางทีมงานฯ อ่อ รวมไปถึงว่า ถ้ามาทำเดโม ที่บ้านฯของเรา

ก็คิดราคาให้เป็นพิเศษสำหรับคนพิการด้วยค่ะ ^ ^

.

วันรุ่งขึ้นป้าก็พาร่างกลมๆ ไปเป็นตาพาหนุ่มๆ ไปร่วมงาน โดยมีทีมงาน

จากทางมูลนิธิเพื่อเด็กพิการมารับตอนช่วงเที่ยงค่ะ

ทางลัดไปที่ค่ายค่ะ คือว่าเลยเวลานัดแล้วยังไม่ถึงพี่เค้าเลยหาทางลัดค่ะ

.

รถจอดตรงหน้าป้ายนี้ค่ะ

ชื่องานจ้ะ

.

แต่ด้วยว่าพวกป้ามาถึงที่งานก็ต้องเริ่มทำงานให้ส่วนของพวกเราเลย

ทำให้มีเวลาพูดคุยกับน้องๆน้อยไปนิด เพราะพอเสร็จงานก็ต้องรีบกลับอีก

ทำให้คราวนี้ยังสัมผัสกับน้องๆในค่ายได้ไม่มากนัก แต่ก็พอได้พูดคุยบ้าง มีแลกเบอร์

ฝากฝังผลงานกันบ้าง ซักถามความเป็นมาเป็นไปกันเป็นบางคน เท่าที่เวลาจะอำนวย

แต่ก็มีบางคนที่รู้จักอยู่แล้ว ก็มีค่ะ อย่างคนนี้

-"นิ" หนุ่มตาพิการคนแรกที่ป้าได้รู้จัก

และเป็นแรงบันดาลใจให้ป้าเข้ามาช่วยงานอาสาฯ

-เจอเค้าได้ตามงานดนตรีทั้งของคนตาดีและตาบอด

-ป้าพบเค้าครั้งแรกบนเวทีคอนเสิร์ตที่ ถ.ข้าวสาร ปลายปีที่แล้ว

.

ที่ทำความรู้จักกันใหม่ก็มีอย่างเช่น

น้องบอล (คนหน้า) - เหยื่อของพิษเมาแล้วขับ เหตุอุบัติมาได้ครบ 1 ปีพอดีๆ

น้องปลาย (คนหลัง) รุ่นน้องของบอลด้วยเหตุการณ์คล้ายคลึงกัน

น้องปอ ฝ่ายโสตของทางมูลนิธิฯ สดใส ร่าเริ่ง น่ารักมาก

.

บรรยากาศในงานก็เป็นกันเองค่ะ ในวันนั้นก็มีพี่เจี๊ยบ พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร

มาเป็นวิทยากรในส่วนของ workshop แต่งเพลงค่ะ

เท่าที่แอบสอดส่อง บางคนก็มีผลงานทำออกมาเป็นเดโมมานำเสนอ

บางคนก็นำผลงานของตัวเองร้องออกไมค์โชว์สดกันเลย

เก่งๆกันทั้งนั้นเลยค่ะ

.

.

คราวนี้ป้าก็ขอนำรูปสถานที่ที่จัดงานนี้มาฝากด้วยค่ะ

เนื่องจาก สถานที่แห่งนี้ จุดประสงค์หลักคือเป็นค่ายเพื่อพัฒนาศักยภาพคนพิการ

ทำให้เราเห็นความพิเศษที่วางร่วมอยู่บนความปกติได้อย่างลงตัว

และจากที่ป้าคลุกคลีพูดคุยอยู่กับผู้พิการมาระยะหนึ่งทำให้ได้รับทราบว่า

ผู้พิการนั้นคือคนปกติ(?) เค้าสามารถดำเนินชีวิตในกิจกรรมประจำวันได้ไม่ต่าง

จากคนทั่วไป และถ้าในสังคมปกติเพิ่มสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อพวกเค้าอีกเพียงเล็กน้อย

เราจะเห็นได้ชัดเลยว่าเค้าสามารถดำเนินกิจกรรมต่างๆได้แบบสบายบรื๋อ!!!

มาดูกันพอเป็นน้ำจิ้มเนาะ

ช่วยพยุง ในห้องน้ำค่ะ

ประตูห้องน้ำบานกว้างงง

ทางเดินกว้าง โล่ง ทางเข้า-ออกกว้างขวาง

.

ก็นำมาฝากกันประมาณนี้นะคะ

ครั้งหน้าก็จะนำเรื่องน่ารักๆ ในงานเลี้ยง กีฬาเพื่อคนพิการ(ระดับโรงเรียน) มาฝากค่ะ

.

.

- ไม่มีถอดใจ